به زودی زندگی نامه تصویری شاعر جوان و خوش ذوق کرد

علی الفتی توسط گروه فیلمسازی آبیدر (یاسین محمدی )

کلید خواهد خورد.

۰۹۱۸۸۳۴۶۰۴۳

برگرفته از نوروز نامه خيام

واژه  ؛هه لپه رکی ؛از کلمه هه لپر به معنی جنبش و تکان و در اصل به معنی حمله کردن است که نمادی از حرکات جنگي است كه از گذشته هاي دور به يا د گار مانده است و چيزي فراتر از رقص عا دي مي باشد ايرانيان به قدمت و غناي تاريخ خود مفتخر هستند.آنان در هر عرصه اي نشان داده اند كه پا سدار شا يسته سنت هاي اصيل و دوستدار ايران و فرهنگ ايراني اند.مردم خطه كردستان و كرما نشاه و سا ير شهرهاي كرد نشين نيز از اين خصيصه مستثني نيستند.رقص هاي كردي يكي از سنتهاي د يرينه و يا د گا رهاي ارزشمند آريا يي ها ست.كه در ميان كردها همچنان  محفوظ ما نده وحتي دررقص هاي سنتي بعضي از اقوام همجوار همچون آشوري ها تا ثير كرده است . بي گمان تا ريخچه اين حركات مربوط به هزاره هاي دوم و سوم قبل از ميلاد مسيح است اما تاريخ مشخص و چگونگي ايجاد آ ن در اين باره وجود ندارد يك كتيبه سنگي در قلعه ((هه پير))وجود دارد كه متعلق به هزاره اول قبل از ميلاد است . روي اين كتيبه تصويريك سرنا و دهل و تعدادي كه به نظر مي رسد در حا ل اجراي حركا ت موزون هستند روي سنگ حك شده است اين كتيبه كهن سند مهمي در تاريخي بودن اين حركا ت موزون در كردستا ن است . حكيم عمر خيام در نوروز نامه خود مينويسد" فريدون كرد "روزي كه ضحا ك را اسير كرد وايران را از شر او نجا ت داد مردم آن را جشن گرفتند . واين مهم دليل ديگري بر يكپا رچگي آن مردم و جشن دسته جمعي در ميان آنا ن مي با شد .

حركا ت "هه لپه ركي" در چها ر نوع مراسم عرفا ني مذهبي شا دي و عروسي عزا و غم اجرا مي شود .

اما رقص هاي فولكلور كردي عبا رتند از :

چه پي يا چوپي- سي پي - روينه - گه را نه وه كه مخصوص شكا ك است .

دووپي يي- داغه كه ويژه كردستان تركيه است .

گه ريان - پشت پا - فه تاح - فه تا پاشايي- خانه ميري -سي جار - شه لان -زه نگي - و چه مه ري واما فلسفه اين حركا ت شكل بخصوصي كه اين "هه لپه ركي "دارد.اين رقص به صورت دسته جمعي انجام مي شود و در دست نفر اول كه به عنوان رهبر و پيشواي گروه و نفر آ خر "چوپي "دستمالي است كه به جاي شمشير استفاده ميشود .و نظم و انظباط گروه را هم بر عهده دارد .

امروزه به علت پيشرفت و پيچيدگي در سبك زندگي از دستمال سفيد به جاي شمشير و سپر استفاده ميشود همان طور كه ذكر شد از دستمال سفيد بيشتر استفاده م شود كه نشانه صلح و آشتي با اقوام ديگر است . چنانكه مي بينيم در اكثر پرچم هاي جهان رنگ سفيد وجود دارد .

دستمال داشتن رهبر و نفر آخر نشاندهنده برابري بوده و دست همديگر را گرفتن هم نشانه اتحاد گروه است.

"ره ش به له ك "يا رقص زن و مرد با هم به معني مانند برادر و خواهر بودن است . كوبيدن پا بر زمين به اين معني است كه اين خاك موطن من است .

هوراي هنگام مراسم در حين حركات به منظور ترساندن دشمن است . نشستن در هنگام رقص نشانه تسليم براي جمع منفور است .

يكسري مقا م ها هم وجود دارند كه در اين مراسم استفاده ميشوند .

هوره كه از نظر لغوي از واژه خور به معناي خورشيد گرفته شده مورد استفاده گا تو هاي زرتشتي و در مراسم راز و نياز با خداوند بوده است.

خا نه ميري كه مخصوص خوانين بوده كه آنرا در پشت بام ها به سبك آرام وملايمي برگزار مي كردند تا باعث سر و صدا در خانه نشود .

رقص "هه لپه ركي" در مناطقي مثل چهار محال بختياري و تركمن صحرا و غيره انجام ميشود ولي در اين مناطق علاوه بر دستمال چوب بازي هم دخيل است . يك نوع رقص ديگر هم بنام خنجر در تركمن صحرا وجود دارد كه به دوران پيش از اسلام بر ميگردد.

از دور كه به دسته هه لپه ركي نگاه ميكنيم آنرا به صورت يك زنجيره جوش خورده مي بينيم .

احساس همه افراد در نفر اول " سرچوپي " جمع و برجسته ميشود . گاهي ديده مي شود در بعضي مناطق تير اندازي مي كنند يا با يك خنجر

در ميدان بازي مي كنند . يا فرياد ميزنند و يا دستمال قرمز را تكان ميدهند كه بي شك اين همه نشانه بر افراشتن پرچم است.

در چه مه ري كه در هنگام غم و مرثيه انجام ميشود افراد شركت كننده تفنگ به دست مي گيرند و يا خنجر به كمر مي بندند عمر و قدمت هه لپه ركي و چه مه ري خيلي زياد است و مربوط به چند سال قبل و يا مربوط به يك منطقه خاص و يا يك فر د خاص نبوده بلكه مربوط به دوره اي است كه تسلط هنري توانسته است آنرا به تمام جامعه كل حاكم كند . در ارتباط با اين تسلط هم مي توان يك تسلط عمومي مذهبي بر خلق اين نوع هه لپه ركي را داشت چو ن اين حركات هماهنگ و متحد در هه لپه ركي سر بر داشتن به طرف آ سمان همه با هم نشانه يك گونه پرستش را به خاطر مي آورد . حركات هماهنگ و دسته جمعي پا ها مخصوصا" در هه لپه ركي سحاپي يا " ره پا " مخصوصا" كار كشاورزي را به ياد مي آورد كه مردم را به شخم زدن زمين ها و كشت و كار و در يكجا ماندن و ايجاد روستا و شهرك و شهر ها را ميخواند .

 

استاد حسين عليزاده در سال 1330 در تهران به دنيا آمد. در هنرستان موسيقي ملي نزد هوشنگ ظريف، علي اكبر شهنازي و حبيب الله صالحي به فراگيري تار پرداخت . پس از دريافت ديپلم از هنرستان در سال 1349 به گروه موسيقي دانشكده هنرهاي زيبا دانشگاه تهران راه يافت و نزد اساتيدي همچون اكبر شهنازى، نورعلى برومند، يوسف فروتن، عبدالله دوامى، هوشنگ ظريف و ... فراگيري موسيقي ايراني را ادامه داد.
در دوران تحصيل با اركستر ايراني تالار رودكي همكاري داشت. و از فصل هنري 1352-51 با گروه هاي مركز حفظ و اشاعه موسيقي در جشن هنر شيراز به اجراي برنامه پرداخت. در سال 1355 به اتفاق پرويز مشكاتيان گروه عارف را تشكيل داد و برنامه هاي متعددي را در داخل و خارج از كشور به اجرا درآورد.
او خود نيز هميشه در جست و جوى راههاى ديگرى بوده كه ديگران نرفته اند در اين سالها عليزاده استعداد خود را محدود به تقليد و تكرار فرم هاى گذشتگان نكرده و در جست و جوى راههاى تازه تر بوده است استاد عليزاده بر خلاف بسياري ديگر از هنرمندان كه فقط به اجراي موسيقي به شكل كاملا" سنتي آن مي پردازند، نوآوري هايي داشته است. مانند ابداع مقام داد وبيداد ( گوشه داد از ماهور و بيداد از همايون، آلبوم هاي راز نو با همكاري گروه هم آوايان و زمستان است با صداي استادشجريان) همچنين اجراي پلي فونيك آواز ايراني ( رازنو، آواي مهر و ...)
استاد عليزاده در سال هاي اخير در آلبوم هاي "زمستان است" ، " بي تو به سر نمي شود" و "فرياد" با استادشجريان ،كيهان كلهر و همايون شجريان به عنوان سرپرست گروه و آهنگساز همكاري داشته است.
فعاليت هاي هنري استاد:
سرپرستي گروه هاي همنوازي مركز حفظ و اشاعه موسيقي ، سرپرستي گروه شيدا، گروه عارف و گروه سازهاي ملي، شركت در چهار دوره هنر شيراز، شركت در اجراي باله گلستان اثر موريس بژار كنسرت ها: كنسرت نوا ( جشن هنر شيراز)، شورانگيز ( تالار وحدت)، كنسرت به نفع زلزله زدگان گيلان( تالار وحدت)، كنسرت به نفع شوراي كتاب كودك ( تالار وحدت، فرهنگسراي بهمن)
خارج از كشور:
فستيوال لوس آنجلس، فستيوال هنرهاي شرق بولونيا ( ايتاليا)، كنسرت در مراسم افتتاح شهر موسيقي ( پاريس)، كنسرت در موزه واشنگتن، كنسرت به دعوت موسسه جهاني موسيقي( نيويورك) كنسرت هاي گوناگون در راديو فرانسه، بلژيك، سوئد، كنسرت در دانشگاه سياتل (آمريكا) ، دانشگاه ييل (آمريكا)، آلبرت هال لندن، كنسرت با هنرمندان هندي در لوس آنجلس و سانفرانسيسكو.
فعاليتهاي آمورشي :
تدريس در كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان، مركز حفظ و اشاعه موسيقي، كانون فرهنگي- هنري چاووش، هنرستان موسيقي، و كلاسهاي خصوصي، عضويت در هيات علمي دانشكده هنرهاي زيباي دانشگاه تهران، رياست هنرستان موسيقي(پسران)
خارج از كشور:
تجزيه و تحليل موسيقي ايران در مراكز آموزشي و هنري آلمان و فرانسه، شركت در سمينار شرق شناسي دانشگاه يو. سي. ال. اي. (آمريكا)، دانشگاه سياتل (آمريكا).
آثار آموزشي:
ده قطعه براي تار( كتاب، چهار جلد)، رديف ميرزا عبدالله ( اجرا با تار و سه تار)، دستور سه تار( كتاب)، آموزش سه تار ( اجراي كتاب اول و دوم هنرستان)، رديف مقدماتي ( كتاب سوم هنرستان).
هم نوايي براي سازهاي ايراني:
نوا، سواران دشت اميد، حصار، سرودهاي آذربايجان، شورانگيز، راز و نياز. صبحگاهي، نوبانگ كهن و آواي مهر.
تكنوازي(شيوه سنتي):
ماهور(تار) و سه گاه ( هجراني) ‌‌‌‌"تار"
تكنوازي ( شيوه ابداعي):
تركمن ( سه تار)، پايكوبي (سه تار)، هم نوايي ( تار)، نوا (تار)، همايون( سه تار)، راست پنجگاه(تار) و چهارگاه و بيات ترك.
اركسترال:
ني نوا، عصيان، وارياسيون هاي كردي.
موسيقي فيلم:
چوپانان كوير ( حسين مجوب)، دلشدگان ( علي حاتمي)، گبه ( محسن مخملباف)، زماني براي مستي اسب ها و لاك پشت ها هم پرواز مي كنند ( بهمن قبادي)، ميراث كهن، زشت و زيبا( احمد رضا معتمدي)

وقتی لاك پشت‌ها پرواز می‌كنند
من
زبان سينمائی
كردستانم

بهمن قبادی پس از جلسه نمايش فيلم سينمايی "لاك‌پشت‌ها هم پرواز می‌كنند" در حاشيه جشنواره فيلم كوتاه تهران گفت: هميشه سعی كرده‌ام رنج‌ها و دردهای افرادی را كه در مناطق كرد‌نشين زندگی می‌كنند، منعكس كنم....

رنج و درد و جنگ جزئی از زندگی كردها شده است. وقتی به گذشته برمی‌گردم احساس می‌كنم در يك دالان تنگ و تاريك كه حاصل از جنگ است بزرگ شدم و فكر می‌كنم تا ابد در اين سرزمين جنگ باشد و هيچ‌كس نمی‌تواند آن را نجات دهد.

در كشورهای منطقه برای كسانی كه در مناطق كردنشين زندگی می‌كنند هيچ‌گونه‌ سرمايه‌گذاری انجام نمی‌گيرد، چون آنها درمناطق مرزی زندگی می‌كنند. من به اين موضوع معترض هستم و اسلحه‌ام دوربين من است و هميشه سعی كرده‌ام رنج و دردهای افراد آن منطقه را منعكس كنم.

در بسياری از فيلم‌هايی كه قبل و بعد از انقلاب ساخته شده است كردها را به شكلی نشان داده‌اند كه در لباس‌هايشان تفنگ و گلوله نگه‌می‌دارند، اما هيچوقت به آنها اعتراض نمی‌شد. حالا كه من دو فيلم با موضوع انسانی ساخته‌ام مرتب به آن اعتراض می‌شود. تمامی اين دردها دغدغه‌های شخصی من است و فكر می‌كنم اگر همه را بی‌مسئله نشان دهم ديگر كسی نگران اين ملت نيست. با وضعيتی كه در حال حاضر در كردستان به وجود آمده، سينما مانند ويروس به جان جوانان افتاده و مطمئنا چند سال ديگر افرادی با نگاهی غير از نگاه من به كردها فيلم خواهند ساخت.

به من گفته بودند سه ماه اين فيلم اكران می‌شود كه پس از گذشت يك ماه از اكران، فيلم را  از پرده سينماها برداشتند .

قبادی كه پيش از فيلم ديدنی "زمانی برای مستی اسب‌ها" از او ثبت شده در پاسخ به سئوالی درباره نگاه او نسبت به نيروهای آمريكايی، گفت: در اين باره نمی‌خواهم قضاوت كنم و همه چيز را در اين مورد در لايه‌هايی پنهانی فيلم نشان داده ام و نمی‌خواهم هيچ داوری انجام دهم و در هيچ كجای فيلم هم شعار نداده‌آم.

برای 2 سال آينده, 4 فيلم نامه دارم كه يكی از آن‌ها درباره"بيجه" (قاتل پاكدشت) است و تمام تلاشم اين است كه در فيلم نامه‌های بعدی ام يك نگاه جهانی داشته باشم و به زبان جهانی در سينما دست پيدا كنم.

بهمن قبادی همچنين درباره توقف اكران فيلم" لاك پشت‌ها هم پرواز می‌كنند"گفت: من به مسئولان اكران فيلم 3 روز مهلت داده ام تا اكران" لاك پشت ها..." از سر گرفته شود و تا اتمام موعد مقرر ادامه يابد. در غير اين صورت ديگر در ايران فيلم نخواهم ساخت.

 

فیلم مستند ( سرپل ذهاب در یک نگاه ) ساخته شد

این فیلم  گزارشی کوتاه از عملکرد شهرداری و معرفی جاذبه های

گردشگری و توریستی این شهرستان ازنگاه دوربین میباشد

تصویر و تدوین : یاسین محمدی (آبیدر فیلم) 

 

 

علی بخش محمدی (عکاس )

کارشناس جغرافیای انسانی

دیپلم تصویر برداری

دیپلم ادبیات و علوم انسانی

دارای بیش از ۲۰۰۰قطعه عکس از مناظر طبیعی و فرهنگ بومی منطقه سرپل ذهاب

 

 

مهرداد رضایی پور

دیپلم علوم انسانی

دیپلم عکاسی

دارای بیش از ۲۵۰۰  قطعه عکس در مورد طبیعت منطقه و مستند اجتمایی

عکاس پشت صحنه ۲ فیلم کوتاه

برگزاری ۵ نمایشگاه انفرادی در شهرستان سرپل ذهاب

فیلم مستند  (مردم شناسی زاگرس)   توسط دفتر فیلمسازی آبیدر  ساخته شد

آقای اسد چراغی  شاعر  و محقق کرد با به نمایش گذاشتن ابزار و وسایل زندگی مردم زاگرس نشین

در این فیلم  و توضیحات کامل جذابیت خاصی به  فیلم داده است .

اسد چراغی  یکی از شاعران ومحققان بزرگ منطقه است که متاسفانه هنوز به طور کامل به جامعه

ادبی کرد شناسانده نشده است.